گرگ بيابان

ديشب نتايج كنكور ارشد آمد و اي كاش نيامده بود. مالي نشديم و حتا بايد حسرت شبانه را هم به گور ببريم. به هر حال احساس كردم خيلي از خودم دور شده ام و بايد كمي با خودم خلوت كنم. نه اينكه ارشد آنقدر ها برايم مهم بود، اما نياز دارم كه گندي كه زده ام را تحليل كنم ببينم كجايش بوده! چون خوب و زياد خوانده بودم. راستش ممكن است تصميم بگيرم رشته ام را عوض كنم و بيايم در خط علوم انساني. به هر روي چند روزي كركره دكان را مي كشم پايين و مي روم كنج عزلت بگزينم.

"ثمر" عزيز هم مرا ببخشد و اجازه ام دهاد كه پس از بيرون آمدم از غار تنهايي خود با او نيز بحث نمايم.

فعلا عزت زياد.

درود!

دلم گرفته، خيلي گرفته اونقدر كه حتا حافظ و سيگار هم بازش نمي كنه. از اين همه بدبختي و بي چارگي مردم، دلم گرفته. از اين همه مشكلات و فشارها و سختي ها، دلم گرفته. از اين همه ظلم وجور و بي تدالتي، دلم گرفته. از اين همه نفرت و بد گماني كه موج مي زنه تو چشماي هم وطن هام، دلم گرفته. از اينه همه سردرگمي و بلاتكليفي و بي حوصلگي، دلم گرفته. از اين همه دلهره و ترس و استرس، دلم گرفته. از اين همه بي عرضگي و بي كفايتي و بي لياقتي دلم گرفته، از اين حماقت كه دارم آنلاين مي نويسم دلم گرفته. از اين مردم دلم گرفته.

ديروز كه رفته بودم از سر بيكاري قدمي بزنم در شهر، گذرم افتاد به كنار يكي از سبز و سفيد ماشين هاي پليس. دو مامور مرد بودند و زني همراه. دو مرد در كنار ماشين بودند و زن در پياده رو به انتظار. از كنارش رد كه مي شدم، با تمام نفرتم نگاهش كردم؛ اما پشيمان شدم از كارم، زماني كه نگاهش با نگاهم تلاقي كرد. غم، نگراني، بيچارگي، استيصال، شرمندگي و ... همه در چشمانش موج مي زد. چه ملتمسانه نگاه مي كرد و با نگاهش از همه عذر مي خواست كه "مامورم و ماذور" و شايد پشيمان از شغلي كه انتخاب كرده بود. نگاهش پرسان بود بين مرد مامور مافوقش و مردم، تا نكند او جمع باشد حواسش به سوي او و بفهمد كه كاري ندارد با مردم. كناري استادم و نگاهشان كردم كه چه مي شود. پس از چندي مافوقش آمد به كنارش و پرسيد:"پس چي شد؟" جوابش داد كه "كسي نيست كه حجابش خيلي بد باشد." مرد اما نپذيرفت و خود شخصا دست به كار شد.

همين، براي همين دلم گرفته. نمي دانم چرا اما شعر زير را مي گذارم تا بخوانيد:

لب هاي عاشق

بهم ميگن:" دهنت بوي گه مي ده

بسکه عرق ميدي بالا."

يکي ميگه " اونقَدِ سيگار کشيدي

                         مِثه طلا شده دندونات."

داد ميزنه اون يکي:

                        " نيگا لبَاشُ، خط کشي کردن واسش اون وسطاشُ "

مي خندم ُ مي گم:" مهم نيس اينا

                                     مي خوامشون چيکار

فقط وقتي اون مي آد

بايِس بتونم باز کنم از هم

دو تا لبمُ بگم:

                 "خيلي مي خوام خاطرتُ جوني"

زينب پيغمبر زاده يکي از فعالين حقوق زنان و از اعضاي کمپين يک ميليون امضا، روزگذشته دستگير شد. وي که يکي از 33 نفردستگيرشدگان اعتراض آرام زنان در مقابل دادگاه انقلاب است، بعد از دريافت حکم احضار و حضور در دادگاه، دستگير و روانه زندان شد.

حکم احضار زينب پيغمبر زاده ماه گذشته صادر، اما دو روز پيش به وي ابلاغ شده بود. وي در روز معين به دادگاه رفت ولي بعد از چند ساعت، طي تماسي تلفني به خانواده خود اطلاع داد که دستگير و راهي اوين شده است. آقاي پيغمبر زاده، پدر زينب در ارتباط با دستگيري فرزندش مي گويد: "او در تلفن کوتاهي که به خانه زد گفت برايش 20 ميليون تومان وثيقه تعيين کرده اند. زينب به رئيس دادگاه مي گويد توان تهيه چنين وثيقه اي را ندارد. آنها نيز بلافاصله حکم دستگيري او را صادر مي کنند".

به نوشته سايت تغيير براي برابري، پدر زينب همچنين گفته است: "من در يک خانه اجاره اي زندگي مي کنم و امکان تهيه اين وثيقه را ندارم".

مريم حسين خواه، روزنامه نگارو همچنين فاطمه گوارايي، فعال حقوق زنان نيز در انتظار سرنوشت مشابهي هستند. آنها هم که جزو دستگير شدگان مقابل دادگاه انقلاب هستند، به دادگاه فراخوانده شده اند. در حال حاضر مريم حسين خواه با ضمانت آزاد است و ضامن وي مسئول حضور وي در دادگاه مي باشد.

با ضامن خانم فاطمه گوارايي نيز از طرف دادگاه انقلاب تماس گرفته و گفته اند اگر وي ظرف سه روز پس از اين تماس تلفني در دادگاه حاضر نشود او بايد ده ميليون تومان بپردازد.

احضار و دستگيري اين فعالين زن به دنبال حضور آرام آنان در برابر دادگاه انقلاب و در اعتراض به دادگاهي شدن چهار نفر از ديگر فعالين زن، صورت مي گيرد. گفته مي شود بقيه 31 نفردستگيرشدگان تجمع مقابل دادگاه انقلاب نيز بايد در انتظار روند مشابهي باشند.

داشتم BBC   نگاه مي كردم و پخش اخباري از ايران، رسيد به اخباري از برخورد با بد حجابي. لبخندي بر گوشه لبانم نشست و خود را آماده كردم براي ديدن صحنه هايي كميك از تلاش بي ثمر پليس ايران. اما خنده بر لبانم خشكيد، بهت و حيرت وجودم را فرا گرفت. " حرام زاده، حرام زاده، حرام زاده" با خودم تكرار مي كردم كه نكند فريادش زنم در آن جمع خانوادگي؛ نتوانستم اما و گفتمش و چه بلند گفتم. ديگران اما، با سكوتشان شايد، تاييد كردند مرا.  

    خطابم آن ناجوان مرد پليسي بود كه ضجه هاي بي پناه دختري معصوم بر دل سنگش اثر نداشت. او را گرفت و پرت كرد به درون ماشين پليس. نمي دانم چند نفرتان اين فيلم را كه گويا با موبايل گرفتند ديده ايد. تلاش فراوان كردم كه بتوانم اينجا قرارش دهم اما نشد. به كجا مي خواهند بروند؟ بهشت را به چه قيمتي مي خرند اينان. تف بر اين بهشت باد! لعنت ابدي بر شما! اگر مسلمانيد، ناني كه بر سفره مي گذاريد از اين راه، حرام است و اگر نيستيد بدانيد ناپاك ترين درآمد ها را داريد. نمي دانم ديگر چه بگويم. گشتم و ديدم از همه نزديك تر به آنچه من مي خواستم بگويم را "ابراهيم نبوي" گفته است. اهل لينك دادن نيستم، متنش كامل اينجا مي آورم:

صدای ضجه دخترکی که جيغ می زند و نمی خواهد به زور سوار ماشين پليس شود، بی شباهت نيست به صدای فرياد و ضجه صحنه ای از فيلم هزاردستان که در آن امنيه رضاخانی، زنی محجبه را به زور چادر از سر می کشيد، با اين تفاوت که در اولی تمشيت و تنبيهی در کار است و در دومی مامور می ماند و چشمان تيز و تند و عصبانی جمع که محاکمه اش می کنند و مجازاتش می کنند و محکومش می کنند....