ما مگر چند بار به دنیا می آییم؟
چشمانم می سوزد و آسمان آخرین روز پاییزی هم.
هر کتابی هر دوستی ای و هر ماجرایی پایانی به جز "من" ندارد. تنهای ای که باز هم به تنهایی ختم می شود. و دوستی هایی که جز مرثیه ای برای ماتم بعدی نیستند. حسرت دو چیز را با خود به گور خواهم برد.
می دانم.
امید و عشق.
( آخرین دیدار دو دوست در آخرین روز پاییز)
بي نام
به ياد آر
روزي که خريدم تو را
به هزار و اندي سکه.
لرزيد بر لبانت لبخندي
چون لرزش آب مرداب
به پرتاب سنگي
و پدر و مادرت
- همان که ساخته تن خيس و تنفس حيواني شان بودي-
پوست دريدند
چون مار،
که نيک سودايي کرده بودند
و سود سرشارش
نيک بختي تو.
آري،
به هزار و اندي سکه
خريدم تو را،
به ياد آر.
تو آويختي خود را
بر دامان فرشته
و طلب کردي آنچه حقت بود؛
من آهن ها را خواب ديدم.
آن فرشته
- فرشته نيک که با ميزان و نيام حکم کناد
و گسترد نان را و آزادي را ميان همه
به تساوي-
حق گفت و حق خواست و حق گرفت:
" به ياد آر
تو او را خريده اي
به هزار و اندي سکه،
به ياد آر.
که
آن فرشته
- فرشته نيک که داد دهاد به ترازو و شمشير
و نان دهاد به همگان به برابري-
مرا نيز اختيار به کف اندر داد
که افسار بر تو بندم
و کنم آنچه خواهم
هر چه
و تو را جرات آن نه که سرپيچي
از آنکه خريده ام تو را
به هزار و اندي سکه.
خانه ام زندان تو باد
جز به امر من،
مهر بر تو نتابد.
من ارباب توام
آي! تازيانه ام کجاست؟
سکوت کن
سنگ در دهان گذار
جز صداي من دگر کر شو
جز با من دگر لال باش
آي! تازيانه ام کجاست؟
برهنه شو
مرا با تو کاريست
کشتگاهي باش براي بذرهاي من
تو را جرات نافرماني نه
که اين حق من است!
و تو را خريده ام
به هزار و اندي سکه.
بپوشان رويت را
در خفا کن تنت را
از آن منند،
چون تو
که من ارباب توام
آي! تازيانه ام کجاست؟
به سجده رو
خدايم من
خداي تو
سجده ام کن.
اکنون بنشين و خوش باش با سکه هايت
و به ياد آر
که خريده ام تو را من
به هزار و اندي سکه.
باغ من
گل سرخ پژمرده
شقايق مرده
نيلوفر پرپر شده
باغِ سبزِ دنيایِ زيبایِ عشقِ ما،
خزان گرفته است.
خورشيد نای تابيدن ندارد
ماه به مرض آبله دچار،
روی پنهان می کند.
ستارگان گم کرده راه خود را در
در آسمانِ تاريکِ سردِ نفرت انگيزِ شبِ بی ستاره
همگان مرده اند
همگان رفته اند
همگان خاموشند
هيچ کس، هيچ کسی را عاشق نيست
هيچ کس، هيچ کسي را ياری نمی کند
هيچ کس، هيچ کسی را در راه تاريکِ پر خطرِ سنگلاخی
که روان است به شهر خدايان،
همراهی نمی کند.
همگان مرده اند
همگان رفته اند
همگان خاموشند.
لب هاي عاشق
بهم ميگن:" دهنت بوي گه مي ده
بسکه عرق ميدي بالا."
يکي ميگه " اونقَدِ سيگار کشيدي
مِثه طلا شده دندونات."
داد ميزنه اون يکي:
" نيگا لبَاشُ، خط کشي کردن واسش اون وسطاشُ "
مي خندم ُ مي گم:" مهم نيس اينا
مي خوامشون چيکار
فقط وقتي اون مي آد
بايِس بتونم باز کنم از هم
دو تا لبمُ بگم:
"خيلي مي خوام خاطرتُ جوني"
گرگ ها زوزه مي کشند.
در غروب،
گرگ ها زوزه مي کشند.
رها شده گله اي در دشت به چرا
چوپاني دو سگ
همراه آمده، پاسبان
گرگ ها زوزه مي کشند.
بره اي پستان مادر در دهان
ميش مي شويد به زبان خود تن بره اي
بزي آسوده مي خورد علف؛
گرگ ها زوزه مي کشند.
گوش هاي بر آمده سگ،
چشم هاي کوچک شده چوپان
در جويش بيشه ميان تاريکي
سگي زرد آرام خسبيده کنار رمه؛
گرگ ها زوزه مي کشند.
هاي و هوي چوپان
شکستن ني اش زير پا
دويدن سگ دور رمه
تا جمعشان کند سوي راه؛
گرگ ها زوزه نمي کشند.
رمه علف مي خورد
بي خيال
هنوز
چه بزها
چه ميش ها
چه بره ها
چوپان نگران سگ زرد رفته اش؛
چشم هاي درخشان پشت بوته ها.
پارس سگ و دويدنش
سوي گرگ ها و ...
مردنش؛
مردن بره اي زير سم مادرش
فرار ميشي سوي بيشه و شکار سگي شدن
بزي در حصار دو گرگ از پيش و پس
چرخش چوب بر سر دست چوپان
دست چوپان سرخ از خون طاهرش
خون
خون
خون
تنها مانده بزي زنده
او هم شده به حلقه گرگان اسير.
چوپان زخم خورده بر زمين
چند گرگي مرده در کنار
سگي مي زند بر گلوي او خراش
دشت قرمز شده به خون
نه ميش و نه بز
نه چوپان و سگ
چيزي نمانده به جا
سور گرگان شد به پا
سگ هم سفره شان.
روستاييان دل نگران بر پشت بام خانه شان
غافل که ديگر ندارند هيچ بر بساطشان؛
گرگ ها زوزه مي کشند.
من و تو و باران
گام برداشتن بر روي آيينه شکسته را ماند
تماشاي چشم هاي گريان تو
عزيزترين من!
تو مي داني،
خوب مي داني که
گران بهاترين گنجهاي زمين است، چشم هاي تو،
براي من...
چونان تشنه اي دم مرگ
در صحرا
که آب مي جويد،
گم کرده راهي در بيابان
که راه مي جويد،
سهرابي زخم خورده از رستم جان
که نوشدارو طلب مي کند،
به تو مي نگرم.
آري، عشق من
تو را من اينگونه مي نگرم.
چاهم
و
راهم
و
نوشدارويم،همه،
چشم هاي توست؛
چشم هاي تو آنگاه که مي خندي.
تشنه ام مگذار
گم شده رهايم مکن
به مرگم راضي مباش.
اشک هايت بشوي
بخند!
بر من بخند!
اي زيباي من!
بخند که زيباترين آفريده خدايان است
چشم هاي زيباي تو آنگاه که مي خندي.
چشمان شاد تو
چمنزاري ست باران خورده در بهار
که در آن آسوده خواهم نشست.
جهنم
خشکيده دهان و سوخته روي
با چشم هايي خيره به عدم
با گوش هايي شنوا به سکوت
تنهاي تنها دربيابان گام برمي داشتم.
صحرايي که پر بود از جاپاهاي رفته و برنگشته.
..................................................
زانوانم سست، دستهايم افتاده،
ايستادم.
خورشيد در چشمانم خانه کرد،
دريا بر صورتم،
آتش در درونم.
زمين به سوي من آمد و آغوش گشود...
..................................................
دستان اهوراييت، فروگرفتندم
در آستانه سقوط.
سردي خاک را انتظار مي کشيدم،
آغوش تو بسترم شد.
..................................................
تازه دهان و سپيد روي
با چشم هايي خيره به تو
با گوش هايي شنوا به تو
با تو، کنار تو، در بهشت گام بر مي دارم.
بهشتي که پر است از جاپاهاي رفته،
در کنار هم.
پرسيدم:« همه را نجات دادي، خودت به تنهايي؟»
خنديدي و آرام
لبانم را بوسيدي.
يک فرياد
نه ابله بودم که فرياد کنم
نفي خدا را
نه ديوانه که جار زنم
نبودن تو را
اما جز من
و
تو
و
خدا
کس ديگري در جهان نديدم
پس
خود را پاک کردم
و
فرياد زدم:«انا الحق»
وهم
من خواب ديده ام
ديدم که در باغي بزرگ روييدم
پيرامونم تمام سبز است، سبزِ سبز
خورشيد تنم را نوازش مي دهد،
موهايم را باد
من آهسته زشد مي کنم تا برسم به بلنداي آسمان
.................................................
اينک باز روييده ام
من از نو رويشي يافته ام
اينبار اما،
به از خاک که در آسمان
آفتاب تنم را ميسوزاند،
طوفاني موهايم را مي کند.
من آهسته آهسته رشد مي کنم تا بلنداي بهشت.
.................................................
باز روييدم،
رويشي تازه
نه از خاک،
نه در هوا
آفتابي نيست
کو بسوزاند تنم را
نه نسيمي که نوازش کند موهايم را
زيرا که من ديگر رشد نخواهم کرد.
من خدا شده ام.
