گرگ بيابان

هیچ چیز برای گفتن ندارم وهیچ حرفی ارزش شنیدن ندارد. زمان باید بگذرد و خود زمان درد است پس واضح است که نمی توان به آن گفته ی معروف و تکراری که:  زمان همه ی امور را درست می کند استناد کرد.

من نه دوست دارم که دوست داشته شوم و نه دوست دارم که دوست داشته باشم. اصلا حوصله ام از این کلمه سر می رود و ایضا حالم بهم می خورد از دستمالی کلمه ی عشق.

اصلا من چرا اینقدر بی حوصله هستم؟

کافی است یکی به من بگوید: " که دوستت دارم و تو باید برای همیشه با من باشی. " تا گوشی تلفن همراهم را خاموش کنم. و اسمش را بگذارم z  تا در خیالم هم نتوانم او را به نامی بنامم.

عشق 17 سانت است و به زور 10 دقیقه! ( نظر دیگران اصلا اهمیت ندارد.) برای 23 ساعت و 50 دقیقه دیگر باید واقعا حرفی برای گفتن باشد.

دوستان سربازم به من لقب تک پر داده اند. اما من سعی می کنم که در همان نیم ساعتی که با هم هستیم تا می توانیم همدیگر را مسخره کنیم و بخندیم.

با این روحیه رفتن به زاهدان یعنی " اعتیاد"

هنوز از دیدن دختر بچه ها لذت می برم و لذت همان امید است.

حرفی هم که برای گفتن نباشد می توان 10 خط نوشت یا شاید 10 دقیقه و یا شاید 17 سانتی متر.